Ροκάρει αλλού ο Νικόλας Τριανταφυλλίδης
Ιούνιος 8, 2016
Πέθανε στα 16 της η τετράποδη διασώστρια των ΗΠΑ
Ιούνιος 8, 2016

23 χρόνια χωρίς τον Ντράζεν Πέτροβιτς

Δεν είναι για καλό όταν χτυπάει το τηλέφωνο στις 7.30 το πρωί. «Ο Σκουντής είπε στο ράδιο ότι σκοτώθηκε ο Ντράζεν Πέτροβιτς» ακούω τη φίλη μου την Πέννυ να μου λέει μέσα σε κλάματα. Σκέφτομαι ότι το βλέπω στον ύπνο μου, δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Στην «Ώρα για Σπορ», η πρώτη μου δουλειά, είχα ακούσει ότι θα έρθει στον Παναθηναϊκό. Είχα προλάβει να ξεχάσω το βρισίδι που του έριχνα στο Ευρωμπάσκετ του 1987 (όπως οι περισσότεροι Έλληνες) και να κάνω τα πρώτα όνειρα για κούπες στα φάιναλ φορ (σε πολλά, ένα δεν ήταν αρκετό για τον Ντράζεν και την Πανάθα). Και τώρα τα όνειρα κομματιάστηκαν σε έναν γερμανικό αυτοκινητόδρομο.

Τα σκεφτόμουν αυτά, όπως κάνω κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Είναι το μνημόσυνό μου στον Ντράζεν Πέτροβιτς. Σήμερα όμως διάβασα στο Facebook το κείμενο του καλού φίλου και συναδέλφου Χρήστου Γιαμαρέλλου. Παραθέτω την ανάρτησή του:

Το σωτήριον έτος 1993, η απόσταση από το σπίτι στο φροντιστήριο ήταν ακριβώς 10 λεπτά. Δέκα λεπτά μακριά από την απόλυτη αηδία… Είναι βασανιστικό το να πρέπει να βρίσκεσαι σε έναν χώρο που απεχθάνεσαι μόνο και μόνο για να περάσεις τη Χημεία, μια και πιθανότατα είσαι ο χειρότερος του σχολείου στο μάθημα…

13265860_10209606147851729_1746330487359518698_n

Τρίτη πρωί, λοιπόν, στάση στο περίπτερο για να αγοράσεις τη «μασονική» Βίβλο, το «Τρίποντο», και γραμμή για το φροντιστήριο της οδού Πυθέου. Το εξώφυλλο με πράσινα γράμματα και τίτλο «Θα τα πάρω όλα!» δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες: ο παιχταράς έρχεται Παναθηναϊκό και τα πιο υγρά μπασκετικά όνειρα γίνονται πραγματικότητα!

Το μάθημα αρχίζει, πόρτες και παράθυρα ανοιχτά, καθότι καλοκαίρι πλέον, και στα μισά ένας συμμαθητής έρχεται ακριβώς απέξω και φωνάζει: «Ρε μαλάκες, πέθανε ο Πέτροβιτς! Το είπαν στις ειδήσεις». Επιδερμική η σχέση του νεανία με τον αθλητισμό κι έτσι η πρώτη σκέψη ήταν ότι μάλλον δεν άκουσε καλά και εννοούσε τον Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, που χαροπάλευε εκείνες τις μέρες μετά τον αυτοτραυματισμό του. Εξάλλου, το «Τρίποντο» στην τσάντα μου έλεγε άλλα…

Δύο ώρες αργότερα, στο σπίτι πια, σιχάθηκα για πρώτη φορά την τηλεόραση – για τον λάθος λόγο, όμως… Όταν μαθαίνεις ότι πέθανε ο παιδικός ήρωάς σου, μισείς οτιδήποτε σχετίζεται με την είδηση. Ταυτόχρονα, πεθαίνει και ένα κομμάτι της παιδικότητάς σου – ενηλικιώνεσαι μερικώς και εξοικειώνεσαι σταδιακά με την έννοια του θανάτου. Την ίδια ώρα, όμως, συνειδητοποιείς και το μάταιο του να κάνεις σχέδια – αρκεί μια στιγμή και όλα εξαφανίζονται…

Είκοσι τρία χρόνια μετά, ο θάνατος του Ντράζεν είναι από τα λίγα πράγματα που ανακαλώ στη μνήμη μου με τόσες λεπτομέρειες. Βοηθούν σε αυτό τα τεύχη του «Τριπόντου», τα οποία φυλάσσω ευλαβικά από τη λαίλαπα που λέγεται «οικιακή καθαριότητα», περισσότερο όμως βοηθά το γεγονός ότι τον ακολούθησα ως φίλος του μπάσκετ σε όλες τις μεγάλες στιγμές του, από τον ημιτελικό του ’87 με τη Γιουγκοσλαβία, όταν τον έβριζε 15.000 κόσμος και ρωτούσα αφελώς τον πατέρα μου «γιατί; Αφού είναι καλός παίκτης», μέχρι τον τελικό Καζέρτα – Ρεάλ στο ΣΕΦ, το άλμα του στο ΝΒΑ και τους Ολυμπιακούς της Βαρκελόνης, όπου είχε το «θράσος» να θέλει να κερδίσει κοτζάμ Dream Team.

Τελικά, μάλλον η ατάκα του στον Βράνκοβιτς, με την οποία αιτιολογούσε τον φόβο του για τα αεροπλάνα, έκρυβε μια μεταφυσική αλήθεια: «Υου fly, you die, Stojko!»

Στην ψηλότερη πτήση της καριέρας του, όταν το όριό του ήταν μόνο ο ουρανός, αυτός ο θεός της πορτοκαλί μπάλας διαπίστωσε τη θνητότητά του – και μαζί του, όλοι εμείς…

*** Δείτε εδώ ένα αφιέρωμα στον Ντράζεν Πέτροβιτς.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.