Ενημέρωση από το Facebook και οι πληγές της δημοσιογραφίας
Μάρτιος 18, 2017
Ιάπωνες αναστέλλουν την απώλεια όρασης με πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα
Μάρτιος 19, 2017

Τέλος εποχής με τον θάνατο του Θεόδωρου Νικολαΐδη

Συγκίνηση προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Θεόδωρου Νικολαΐδη, του εκδότη της ιστορικής εφημερίδας «Το Φως των σπορ». Η ελληνική δημοσιογραφία είναι φτωχότερη από το πρωί του Σαββάτου 18 Μαρτίου. Ο Θεόδωρος Νικολαΐδης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών έπειτα από σύντομη ασθένεια. Ήταν ο ιδρυτής της παλαιότερης εν κυκλοφορία αθλητικής εφημερίδας στη χώρα μας. Άρχισε τη σταδιοδρομία του στην «Αθλητική Ηχώ», αλλά τα όνειρά του ήταν πολύ μεγάλα. Με θυσίες και πολλή δουλειά ίδρυσε τη δική του εφημερίδα, που έμελλε να γαλουχήσει γενιές και γενιές φιλάθλων του Ολυμπιακού και να χαίρει της εκτίμησης όλων των φιλάθλων. Με στήριγμά του τη γυναίκα του Ειρήνη έφερε στην πρώτη θέση την εφημερίδα του και παρέμεινε μέχρι τέλους ακούραστος εργάτης της δημοσιογραφίας, εμπνέοντας τον σεβασμό στους αναγνώστες και στους δημοσιογράφους. Πολλοί πέρασαν από το «Φως» και όλοι είχαν πάντα να πουν τα καλύτερα για τον κυρ Θόδωρο, όπως τον αποκαλούσαν οι περισσότεροι.

«Με την απώλειά του κλείνει μια ολόκληρη εποχή και ένας πολύ μεγάλος κύκλος της αθλητικής δημοσιογραφίας και εν γένει της δημοσιογραφίας στη χώρα μας. Κλείνει ο κύκλος της παραδοσιακής δημοσιογραφίας και μιας από τις σημαντικότερες περιόδους του αθλητικού ρεπορτάζ και του αθλητικού Τύπου» τονίζει ο ΠΣΑΤ σε ανακοίνωσή του.

Ο κυρ Θόδωρος έως το τέλος της ζωής του ήταν μάχιμος, με καθημερινή παρουσία στα γραφεία της εφημερίδας (εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1955 ως εβδομαδιαία και από την 1η Ιουλίου 1967 κυκλοφορεί σε καθημερινή βάση). Είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο ακόμη και για την παραμικρή λεπτομέρεια. Κι όταν πήγαινε για τις καλοκαιρινές διακοπές του στη Μύκονο, ήταν με το τηλέφωνο και το φαξ συνέχεια, έστελνε την πρώτη σελίδα έτοιμη και έδινες τις εντολές του για τις άλλες σελίδες.

Αγαπούσε τον Ολυμπιακό και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Γελούσε πάντα δυνατά, φώναζε πάντα δυνατά. Φορούσε φαρδιά, πολύχρωμα πουκάμισα. Εργάστηκα κι εγώ ένα μικρό διάστημα στην εφημερίδα του. Πήγα με δέος και τα πόδια μου να τρέμουν στα γραφεία της λεωφόρου Αθηνών. Ήταν απίστευτο αυτό που μου συνέβαινε. Είχα μάθει να διαβάζω προτού πάω στο δημοτικό από τους τίτλους του «Φωτός» – ο πατέρας μου έφερνε κάθε μέρα την εφημερίδα στο σπίτι μας. Και να που πήγαινα να δουλέψω για τον κυρ Θόδωρο. Μπήκα στην ελίτ όσων πέρασαν από το μαγαζί του. Δεν έμεινα πολύ -για λόγους που δεν είχαν να κάνουν με τον κυρ Θόδωρο- αλλά για μένα είναι σαν παράσημο. Παίζει να ήμουν και από τις πρώτες γυναίκες που μπήκαν στο μισθολόγιο του «Φωτός». Δεν μιλήσαμε πολλές φορές. Έμαθε πάντως (σιγά που δεν θα το μάθαινε) ότι είμαι Παναθηναϊκός και -άκουσον άκουσον- Λίβερπουλ. Οι παλιοί με είχαν τρομάξει – δεν θα του αρέσει καθόλου αυτό. Συναντιόμαστε μια μέρα στον μεγάλο διάδρομο του τρίτου υπογείου και μου λέει με τη φωνή καμπάνα και με ένα τρελό γέλιο «είσαι και Παναθηναϊκός, είσαι και Λίβερπουλ». Στα γενέθλιά μου πάω γλυκά για τους συναδέλφους. Ντρεπόμουν να του προσφέρω, όμως μου λέει η κόρη του η Μαρία «πήγαινε και στον κυρ Θόδωρο». Πάω, έφτιαχνε την πρώτη με τον Μανώλη, και του λέω «θα πάρετε ένα γλυκό για τα γενέθλιά μου;» «Θα πάρω, αλλά όχι μόνο ένα. Από τον Κωνσταντινίδη παίρνει και η Ειρήνη» μου λέει σαν παιδάκι.

Όλη μέρα διάβαζα στο Facebook για τον κυρ Θόδωρο. Σταχυολογώ μερικά:

Ένας γίγαντας της δημοσιογραφίας

Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ ΔΟΥΛΕΥΕ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΗΣΕ ΠΡΩΤΟ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ

Ο Θόδωρος Νικολαΐδης, ο αγαπημένος μας «κύριος Θόδωρος», έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών και πλήρης δημοσιογραφικών δυνάμεων! ΄Ως τις τελευταίες ημέρες του ήταν ακάματος….

** Ο ίδιος έκλεινε την πρώτη σελίδα του Φωτός.

** Ο ίδιος «έτρεχε» για δεκαετίες αυτό το υπερωκεάνιο της αθλητικής δημοσιογραφίας δουλεύοντας αδιάκοπα χειμώνα-καλοκαίρι. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, είναι κυριολεξία: ο «κύριος Θόδωρος» εργαζόταν στις διακοπές από το σπίτι του στη Μύκονο, κρατώντας συνεχώς ανοικτή γραμμή με το φαξ και το τηλέφωνο.

** Ο ίδιος –μαζί με την αγαπημένη του Ειρήνη, την ΚΥΡΙΑ Ειρήνη Νικολαΐδου–, έχτισε αυτό το δημοσιογραφικό σκαρί που άντεξε σε (αμφιλεγόμενους) εκμοντερνισμούς αντιπάλων και σε εκδόσεις που πήγαιναν να στυλώσουν τα πόδια δίπλα του και να τον τρικλοποδίσουν, αλλά κατέρρευσαν.

** Ο ίδιος αντιστάθηκε σε επιχειρήσεις αλλοτρίωσης και χειραγώγησης. Επιχειρήσεις που έπεφταν πάνω στα ντουβάρια του κτιρίου στη Λεωφόρο Καβάλας και δεν μπόρεσαν να κάνουν «δικό» τους το Φως.

** Ο ίδιος έδινε τη γραμμή. Σαφώς «ερυθρόλευκη», ναι, αλλά όχι καπελωμένη, όχι με τυφλώσεις, όχι έξω από τις συντεταγμένες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Είχα την τύχη, την ευτυχία να πω καλύτερα, να μπουσουλήσω δημοσιογραφικά (όντας μαθητής Γυμνασίου ακόμα) στο Φως, όταν στεγαζόταν στην οδό Πειραιώς, στο κτίριο της Βραδυνής. Δεν έμελλε να έχω το πρώτο μου μισθολόγιο σε αυτή την εφημερίδα που θα έγραφε ιστορία. Αλλά εκεί απέκτησα την πρώτη μου δημοσιογραφική ταυτότητα, ένα «δελτίον αναγνωρίσεως» για την ακρίβεια.. Ήταν του ίδιου του Φωτός με σφραγίδα της ΕΠΣΑ (για να γράφω παιχνίδια ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων) και με υπογραφή Θ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Κρατάω στο αρχείο μου αυτήν την ταυτότητα σαν παράσημο τιμής.

Τελειώνοντας, θα συλλυπηθώ από καρδιάς τη Μαρία, την Όλγα, τον Στέφανο –θα στείλω τη σκέψη μου στην αγαπημένη κυρία Ειρήνη. Θα συλλυπηθώ ακόμα όλα τα παιδιά τού Φωτός, αλλά μαζί θα συλλυπηθώ και όλους τους αναγνώστες του. Αυτούς που το κρατάνε δεκαετίες ολόκληρες στην κορυφή των δελτίων κυκλοφορίας. Αταλάντευτα. Όπως αταλάντευτος ήταν στις αξίες του ο άνθρωπος που το γέννησε και το έχει καταστήσει εκδοτικό θρύλο.

Διον. Βραϊμάκης

Δε δούλεψα ποτέ στο «Φως». Η πιάτσα μας όμως είναι μικρή και όλοι ήξεραν ποιος και τι ήταν ο Θόδωρος Νικολαΐδης. Μια μυθιστορηματική φυσιογνωμία, ένας γίγαντας της δημοσιογραφίας, ένας ανυπέρβλητος δάσκαλος, ένας ακάματος, υπερήφανος, ξεροκέφαλος όπως όλοι οι σπουδαίοι, ασυμβίβαστος και παλαιάς κοπής ευπατρίδης, ο τελευταίος -και εδώ και δεκαετίες ο μ ό ν ο ς – πραγματικός εκδότης εφημερίδας, αθλητικής ή άλλης. Και, όπως από το 1995 έλεγα στους μαθητές του ΚΑΡ: η δημοσιογραφία είναι καλή όσο οι εκδότες της, όχι όσο οι δημοσιογράφοι της…

Από την αρχή της καθεστωτικής ΠΑΣΟΚΑΡίας, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν και ξεκίνησε η παρακμή, με σταθερά βήματα ή και άλματα ακόμη, αυτή η έννοια, «εκδότης εφημερίδας» έφτασε να καταντήσει βρισιά. Συνώνυμο του εκβιασμού, του αριβισμού, της αλητείας, της ιδεολογικής εκπόρνευσης και της ανερυθρίαστης πεολειχίας στην (όποια) εξουσία -πολιτική, οικονομική, αθλητική…

Μέσα σ’ αυτό το ολοένα και πιο ζοφερό κλίμα, το «Φως», αρνούμενο ακόμη και να δημοσιεύει διαφημίσεις, προκειμένου να μη δίνει λογαριασμό σε κανέναν, δικαίωνε σταθερά και μόνιμα το όνομά του. Και όταν πλέον, μέσα του 2000, τίποτε δεν είχε μείνει όρθιο, ο «κυρ Θόδωρος» έφτασε να γίνει κάτι περισσότερο από εκδότης. Έγινε σύμβολο όλων όσα σημαίνουν οι «παλιοί, καλοί καιροί» για όσους από εμάς μπήκαμε στη δουλειά με όνειρα και αρχές και όχι ως πειθήνια μαντρόσκυλα του όποιου «αφεντικού».

Ναι. Το «Φως» ήταν μια ταγμένη εφημερίδα. Αλλά, όλες οι εφημερίδες, από καταβολής Τύπου είναι ταγμένες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν είναι όμως το ίδιο ειλικρινείς και ξεκάθαρες, ούτε δικαιούνται τον τίτλο «εφημερίδα» όπως τη δικαιούτο το Φως του κυρ Θόδωρου.

Στις 25 Οκτωβρίου του 1896, ένας άλλος πρωτοπόρος του Τύπου, ο Αντολφ Οκς, φρέσκος, τότε, ιδιοκτήτης των New York Times, τύπωσε για πρώτη φορά δίπλα στον τίτλο, το σλόγκαν της εφημερίδας: «All the news that’s fit to print». Σημαίνει, σε ελεύθερη μετάφραση, «όλα τα νέα που είναι αρμόζον να τυπωθούν». Και παρότι ως δήλωση ερχόταν να αντιπαρατεθεί ευθέως με τον κιτρινισμό των φτηνών φυλλάδων της εποχής (και τα γελοία «νέα» που δημοσίευαν προκειμένου να εντυπωσιάσουν το κοινό), στη βάση της εμπεριέχει και μια άλλη παραδοχή: πως όλα τα «νέα» δεν αξιώνονται να γίνουν «ειδήσεις» εφημερίδας.

Όχι μόνο επειδή, αυτονόητα, ο χώρος της είναι πεπερασμένος -το «fit» σημαίνει επίσης και «χωράω», «ταιριάζω». Αλλά και επειδή το «αρμόζον» δεν είναι κάτι χαραγμένο στην πέτρα. Είναι κάτι που, εξ ορισμού, προκύπτει από κρίση και αξιολόγηση.

Η καλύτερη και πιο διαφανής τέτοια αξιολόγηση στον ελληνικό αθλητικό Τύπο έγινε, επί δεκαετίες, από τον «κυρ Θόδωρο». Ναι: το «Φως» πρόεκρινε σταθερά ως πλέον σημαντικές, τις ειδήσεις που αφορούσαν στον Ολυμπιακό. Δεν απέκρυπτε, ούτε διαστρέβλωνε, όμως, τις υπόλοιπες. Δεν το έβρισκε αρμόζον.

Τις είχε όλες τις ειδήσεις που χωρούσαν στις παλιομοδίτικες, cult εμφάνισης σελίδες του. Ίσως έπρεπε να ψάξεις για να τις βρεις, αλλά τις έβρισκες. Και ήσουν βέβαιος ότι, αφού είχαν αξιωθεί να τυπωθούν από το «Φως», ίσχυαν κιόλας, κατά κανόνα. (Οι στήλες της εφημερίδας -της κάθε εφημερίδας- είναι μια άλλη ιστορία και πάντως όσα δημοσιεύονται εκεί δεν διεκδικούν το ρόλο «είδησης», οπότε μην την πιάσουμε εδώ, τώρα, αυτή την κουβέντα…)

Το πνευματικό του παιδί, το «Φως», εύχομαι και ελπίζω και πιστεύω να παραμείνει ζωντανό για άλλα τόσα χρόνια και πιο πολλά ακόμη. Όμως, το ξέρουμε όλοι –προφανώς το ήξερε και ο ίδιος: Ο θάνατος του «κυρ Θόδωρου» δεν σηματοδοτεί απλώς (και ούτως ή άλλως) ένα τέλος εποχής. Σηματοδοτεί κι αυτό τον ίδιο το θάνατο των «παλιών, καλών καιρών». Όπως κι εκείνος, έφυγαν και δε θα γυρίσουν ποτέ, ακριβώς επειδή οι σημερινοί καιροί δεν επιτρέπουν καν τη γέννηση «κυρ Θόδωρων», πόσο μάλλον την ανάδειξή τους σε μορφές εμβληματικές, απ’ αυτές που γράφουν ιστορία, όχι μόνο την παρακολουθούν…

Αν και έφυγε πλήρης ημερών, ίσως να είναι κρίμα που στα τελευταία χρόνια της ζωής του αναγκάστηκε να βιώσει αυτή την απόλυτη σαπίλα της πιάτσας μας, αυτόν τον απόλυτο ξεπεσμό, αυτόν τον τραγικών διαστάσεων εξευτελισμό κάθε έννοιας: «εκδότη» και «δημοσιογράφου» ωσαύτως…

Όλους μας πονάει αυτή η κατάσταση, για έναν τέτοιο άνθρωπο όμως, να είναι εκδότης κι εκείνος, «εκδότης» και ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε απατεώνας, ο κάθε στυγνός εκβιαστής, θα πρέπει να ήταν αφόρητο…

Κυρία Ειρήνη, Ολγάκι μου, Μαρία, να ζήσετε, να τον θυμόσαστε.

Στέλιος Μαρκάκης

Δεν είναι τόσο εύκολο να γράψεις για τον κυρ Θόδωρο. Τον άνθρωπο που ίδρυσε και διεύθυνε μια αθλητική εφημερίδα εδώ 62 ολόκληρα χρόνια κι έφυγε το Σάββατο (18/3) σε ηλικία 91 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο όσο και δυσαναπλήρωτο κενό.

Συνήθως στη μνήμη των εκλιπόντων, όλοι εμείς που μένουμε πίσω, γράφουμε για τις δικές μας … εμπειρίες. Λες και τον αναγνώστη, ή τον ακροατή, τον ενδιαφέρουν τι κάναμε εμείς και όχι αυτός που έφυγε από τη ζωή. Θα προσπαθήσω να το αποφύγω, έστω κι αν η ζωή μου, είναι συνυφασμένη με το Φως.

Ο Θόδωρος Νικολαΐδης απέφευγε τη δημοσιότητα, όπως ο διάολος το λιβάνι. Δεν του άρεσε να δίνει συνεντεύξεις, να φαίνεται προς τα έξω. Ελάχιστες φωτογραφίες του υπάρχουν. Ίσως γιατί αγαπούσε ακόμη και τώρα στα 91 του, την παλιά καλή δημοσιογραφία, αυτή που υπηρέτησε από μικρό παιδί στην Αθλητική Ηχώ κι ύστερα στο δημιούργημα της ζωής του, το Φως των Σπορ.

Ναι, ο κυρ Θόδωρος ήταν ο τελευταίος πραγματικός εκδότης στην Ελλάδα. Εκδότης, κανονικός, όχι εργολάβος, επιχειρηματίας, βιομήχανος, εφοπλιστής κλπ. Η δουλειά του ήταν να βγάζει μια εφημερίδα. Κι αυτό το έκανε με υποδειγματική συνέπεια περισσότερο από μισό αιώνα.

Πριν από τριαντατόσα χρόνια, δεν έχει τόση σημασία, η πρώτη απόδειξη πληρωμής από την ΘΜ Νικολαΐδης ΑΕ, κόπηκε στο όνομά μου. Μου την είχε δώσει η κυρία Ειρήνη Νικολαΐδου, που μαζί με την κόρη της Μαρία, είχαν την ευθύνη του λογιστηρίου: 640 δραχμές, αν δεν κάνω λάθος. Το ΦΩΣ ήταν για τον κυρ Θόδωρο η ίδια του η οικογένεια. Λίγα χρόνια αργότερα, άρχισε να δημοσιογραφεί στην εφημερίδα και η δεύτερη κόρη του, Όλγα.

Για τους Ολυμπιακούς το ΦΩΣ ήταν και παραμένει το «ευαγγέλιο». Κυκλοφορούσε για να περιγράφει τους θριάμβους της «ερυθρόλευκης» ομάδας, να κριτικάρει τα κακώς κείμενα, να είναι παρών σε όλα τα μεγάλα γεγονότα. Δεν έκρυψε ο κυρ Θόδωρος ότι ήταν Ολυμπιακός. Ότι ζούσε και ανέπνεε για να κερδίζει η ομάδα του, ότι είχε ένα σωρό γούρια.

Πολλές φορές δεν άντεχε να βλέπει την εξέλιξη των αγώνων, γι αυτό και τις Κυριακές είχε καθιερώσει τη βόλτα με την κόκκινη Τζάγκουαρ, γύρω-γύρω από το παλιό Καραϊσκάκη. Μέσα έπαιζε ο Ολυμπιακός και απ’ έξω ο κυρ Θόδωρος, περίμενε τη λήξη για να πάει στα ιστορικά Γραφεία στην οδό Πειραιώς 9-11.

Το Γραφείο του ήταν σαν άβατο, τότε για μας τα μειράκια της δημοσιογραφίας. Απ’ έξω … κέρβερος ο μακαρίτης πλέον Νίκος Καρελλάς, να ακούει τις εντολές, τις παρατηρήσεις και τα σχόλια του «αφεντικού» όπως τον φώναζαν όλοι. «Το ‘χες πει Θόδωρε» η μόνιμη απάντησή του.

Τον φωνάζαμε «Μάο» με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και τον θυμόμαστε ακόμη να φοράει το περίφημο καρό σακάκι και τα μαύρα γυαλιά Rayban.

Τα δωμάτια μύριζαν δημοσιογραφικό χαρτί, που κόβαμε για να γράψουμε, εμείς τα μειράκια του επαγγέλματος. Πιο μέσα τα μελάνια και οι τσίγκοι του τυπογραφείου, με τους λινοτύπες να χτυπάνε τα κείμενά μας, έμοιαζε με σκηνικό γεμάτο μαγεία, για ένα επάγγελμα που μαθαίναμε από το … άλφα.

Λένε ότι ο Νικολαΐδης ήταν ισχυρογνώμων, πεισματάρης, αυταρχικός, ήθελε να περνάει το δικό του, να επιβάλλει τη γραμμή του, αν δεν συμφωνούσες μαζί του σου ’κλεινε το τηλέφωνο. Μπορεί.

Η εφημερίδα του, όμως, είτε στην Πειραιώς, είτε στην Λεωφόρο Καβάλας που μετακόμισε αργότερα, ήταν πάντοτε ανοιχτή για τους νέους δημοσιογράφους. Γαλούχησε γενιές και γενιές, έδωσε ευκαιρίες, άνοιξε δρόμους και εμπιστεύτηκε τους νέους, ακόμη κι εκείνους που δεν τους ήξερε καν, ή δεν του είχαν πάει «συστημένοι». Μην σας πω ότι αυτούς τους … γούσταρε και περισσότερο.

Ίσως, γιατί στα πρόσωπά τους, στη λαχτάρα τους, να πετύχουν να κάνουν κάτι καλό στη ζωή τους, έβλεπε τον δικό του εαυτό. Πως ξεκίνησε φτωχόπαιδο από τον Πειραιά, για να χτίσει σιγά-σιγά την μικρή του αυτοκρατορία. Πως αγάπησε το ποδόσφαιρο και τον Ολυμπιακό, τον παλιό καλό Ολυμπιακό, με τους Χέλμηδες, τον Κοτρίδη, τον Μουράτη, τον Ρωσίδη, τον Υφαντή, τον Μπέμπη, το Δαρίβα.

Λάτρεψε τον Ολυμπιακό, είναι αλήθεια. Αλλά και σεβόταν τους αντιπάλους του. Την εφημερίδα του, άλλωστε, τη διάβαζαν και πολλοί ΑΕΚτζήδες και πολλοί Παναθηναϊκοί. Ακόμη και στην εποχή του πλήρους διαχωρισμού, του οπαδισμού και του ρεπορτάζ του «ή εμείς, ή κανείς», το ΦΩΣ ήταν διαφορετικό. Σεβόταν την είδηση, υπηρετούσε τη δημοσιογραφία. 

Του το αναγνώριζαν όλοι, στην πολυετή διαδρομή του. Ο κυρ Θόδωρος, αγαπούσε πάνω απ’ όλα την εφημερίδα. Ήταν εκεί, μέχρι την τελευταία στιγμή, ακλόνητος, να βλέπει τους τίτλους, να κάνει την πρώτη σελίδα, να παίρνει τηλέφωνο για να διορθώσει μια λάθος φράση. Ένας δημοσιογράφος, με όλη τη σημασία της λέξης.

Αυτή είναι και η κληρονομιά που αφήνει ο Θόδωρος Νικολαΐδης. Ένας αρχοντάνθρωπος, προσωπικός φίλος και οικοδεσπότης στο σπίτι του στην αγαπημένη του Μύκονο, του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Μια σπάνια φιλία, που κράτησε χρόνια έστω κι αν ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργός δεν ήταν καν … φίλαθλος.

Καλό ταξίδι κυρ Θόδωρε. Σε ευχαριστούμε για όλα…

Γιάννης Φιλέρης


Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί την Τρίτη 21 Μαρτίου στις 11.00 από τον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων στο Α’ Νεκροταφείο. Παράκληση της οικογένειας αντί στεφάνων να κατατεθούν χρήματα στα Παιδικά Χωριά SOS (αριθμός λογαριασμού 104/48022763, Εθνική Τράπεζα).

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *