Καλύτερο και από «Star Wars»: Ο Σέλντον και η Έιμι έκαναν για πρώτη φορά σεξ
Δεκέμβριος 20, 2015
Έμεινε στη Συρία για να φροντίζει γάτες
Δεκέμβριος 22, 2015

[Βιβλίο] Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια – Harper Lee

kotsifiaΤίτλος: Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια
Συγγραφέας: Harper Lee
Εκδόσεις: Bell
Έτος κυκλοφορίας: 1961

Επίσημη περίληψη:

«Σκοτώστε όσες κίσσες θέλετε, αν μπορείτε να τις πετύχετε, αλλά να θυμάστε ότι είναι αμαρτία να σκοτώνεις τα κοτσύφια».
Αυτή είναι η συμβουλή του δικηγόρου Άτικους Φιντς στα παιδιά του, καθώς ο ίδιος αποφασίζει να υπερασπιστεί στο δικαστήριο το πραγματικό «κοτσύφι» αυτής της υπέροχης ιστορίας, έναν νεαρό μαύρο…

Μέσα από τα παιδικά μάτια της Σκάουτ και του Τζεμ Φιντς, η Χάρπερ Λι εξερευνά με αναντίρρητη εντιμότητα και αστείρευτο χιούμορ τον παραλογισμό της στάσης των ενηλίκων απέναντι στις φυλετικές και κοινωνικές διακρίσεις στον Αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του ’30. Τα φαινομενικά γαλήνιο και ειρηνικό Μέικομπ της Αλαμπάμα είναι στην πραγματικότητα βουτηγμένο στην προκατάληψη, τη βία και την υποκρισία. Αλλά τη ναρκωμένη συνείδηση της πόλης θα συνταράξει το σθένος ενός ανθρώπου που αγωνίζεται για δικαιοσύνη…

Ένα από τα πιο αγαπημένα μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ, το «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» συγκαταλέγεται ανάμεσα στα αξιολογότερα κλασικά έργα της σύγχρονης λογοτεχνίας.

Πηγή: Το Βήμα

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Νελ Χάρπερ Λι γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1926, στο Μονρόεβιλ της Αλαμπάμα, μια πόλη που χάρισε στον κόσμο δύο φημισμένους συγγραφείς από την ίδια γενιά. Η Χάρπερ Λι ήταν συμμαθήτρια στο δημοτικό με τον Τρούμαν Καπότε, η φιλία της με τον οποίο διατηρήθηκε για πολλά χρόνια. (Σύμφωνα με ομολογία της συγγραφέως, ο χαρακτήρας του Ντιλ βασίστηκε σ’ αυτόν, ενώ, το 1966, ο Καπότε αφιέρωσε σ’ εκείνη το Εν Ψυχρώ.) Η μικρότερη από τέσσερα αδέρφια, με πατέρα δικηγόρο, όπως και ο Άτικους Φιντς, φοίτησε στο κολέγιο Χάντινγκτον, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα και πέρασε έναν χρόνο στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Το 1950 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη όπου, αφού εργάστηκε για λίγο σε μια αεροπορική εταιρεία, αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη συγγραφή. Μετακόμισε σ’ ένα διαμέρισμα που δεν είχε καν ζεστό νερό, κι άρχισε να γράφει το Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια.
Το 1957 υπέβαλε το χειρόγραφο στον εκδοτικό οίκο Λίπινκοτ, απ’ όπου της απάντησαν ότι το μυθιστόρημά της έμοιαζε με μια σειρά χαλαρά συνδεδεμένων διηγημάτων. Πέρασε τα δυόμισι επόμενα χρόνια ξαναγράφοντας το βιβλίο, το οποίο, όταν εκδόθηκε τελικά το 1960, απέσπασε εξαιρετικές κριτικές, κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ και χιλιάδες ενθουσιώδεις αναγνώστες.
Σήμερα έχει πλέον μεταφραστεί σχεδόν σε κάθε γλώσσα στη γη, και οι πωλήσεις του ξεπερνούν τα τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα. Η ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του Ρόμπερτ Μάλιγκαν, το 1962, κέρδισε τρία Όσκαρ, Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Γκρέγκορι Πεκ, Σεναρίου για τον Χόρτον Φουτ και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης. Ζει μακριά από τη δημοσιότητα, μοιράζοντας τον χρόνο της ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και το Μονρόεβιλ, και δεν έχει δεχτεί ποτέ να δώσει συνέντευξη.

Η δική μου άποψη:

Το λάτρεψα! Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του ένιωσα ότι είχα απέναντί μου την ηρωίδα του βιβλίου, τη μικρή Σκάουτ να μου διηγείται η ίδια τα γεγονότα όπως τα βίωσε. Η Σκάουτ και ο Τζεμ ζουν στον αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του 1930, και συγκεκριμένα στο Μέικομπ της Αλαμπάμα. Πρόκειται για μια φαινομενικά ήσυχη κοινωνία που όμως διακατέχεται από έντονα κρούσματα ρατσισμού.
Ο Άτικους Φιντς, ένας δικηγόρος της εποχής, κάνει το μεγάλο, για τότε, τόλμημα να υπερασπιστεί έναν νεαρό μαύρο ο οποίος αντιμετωπίζει τις κατηγορίες του βιασμού μιας λευκής. Κατ΄επέκταση εκείνος και η οικογένειά του «στιγματίζονται» κοινωνικά από τους υπόλοιπους κάτοικους του Μέικομπ, οι οποίοι αρνούνται να κατανοήσουν για ποιο λόγο ο Φιντς θα δεχόταν να υπερασπιστεί έναν κοινωνικά κατώτερο. Παράλληλα, εκτός του ότι ο Άτικους πρέπει να αντιμετωπίσει τους συμπολίτες του, θα πρέπει με τον δικό του τρόπο να εξηγήσει στα παιδιά του πόσο σημαντικό είναι αυτό που κάνει, και για ποιο λόγο , αν και είναι σίγουρο ότι θα χάσει τη δίκη, αγωνίζεται γι’ αυτήν όπως για οποιαδήποτε άλλη υπόθεση.
Ο παιδικός τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται τα γεγονότα από τη Harper Lee, μέσα από τα μάτια της κόρης του, μας δίνει να καταλάβουμε πολλά πράγματα. Κυρίως πως σήμερα, σχεδόν 100 χρόνια μετά, τα φαινόμενα ρατσισμού παρατηρούνται ακόμα στην κοινωνία μας, κυρίως στην επαρχία, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που το φαινόμενο, στο πλαίσιο της πολιτικής-οικονομικής αλλά κυρίως κοινωνικής κρίσης, έχει ενταθεί. Αν και πολύ θα θέλαμε να θεωρούμαστε προχωρημένοι, η νοοτροπία μας είναι εμποτισμένη όχι μόνο με ρατσισμό και διακρίσεις αλλά και με μια οπισθοδρομική τάση για κριτική και αρνητικότητα προς καθετί διαφορετικό και καθετί που μοιάζει μακριά από τον δικό μας τρόπο σκέψης και λειτουργίας. Το διαφορετικό είναι κατακριτέο, και δεν εννοώ μόνο ανάμεσα στους λαούς, αλλά και για τον ρατσισμό απέναντι στη σεξουαλική διαφορετικότητα και στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Αρνούμαστε να δεχτούμε πως όλοι είναι το ίδιο με εμάς, δικαιούνται τη δική τους κανονικότητα, έχουν τα ίδια δικαιώματα  και πρέπει να αγωνιστούν για αυτά. Βάζουμε τον τρόπο σκέψης μας σε καλούπια και αρνούμαστε να δούμε έξω από αυτά. Δυστυχώς, αν και γίνονται πολλές και φιλότιμες προσπάθειες, διαπιστώνω πως ακόμα υπάρχουν ψήγματα από τον τρόπο σκέψης της δεκαετίας του 1930 που διάβασα στο βιβλίο.

Το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο (απόψε θα δω μάλιστα και την ταινία) με πολύ μεγάλη επιτυχία, ενώ από ό,τι διάβασα, 55 χρόνια μετά, η Harper Lee, που στο μεταξύ δεν είχε εκδώσει κανένα άλλο βιβλίο, ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το sequel.

Σύμφωνα με το «Βήμα»: «Στο Go Set a Watchman παρακολουθούμε τη Σκάουτ 20 χρόνια μετά τα γεγονότα του Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια. Η ενήλικη Σκάουτ επισκέπτεται τον πατέρα της στο Μέικομπ της Αλαμπάμα, αλλά «αναγκάζεται να ασχοληθεί με θέματα προσωπικά και πολιτικά, καθώς προσπαθεί να καταλάβει τη στάση του πατέρα της απέναντι στην κοινωνία και τα αισθήματά της για το μέρος όπου γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά της χρόνια». Ανυπομονώ!

* Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα καθότι πρόκειται για ένα κλασικό βιβλίο που όπως διάβασα σε κάποιες κριτικές πραγματικά θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Απόψε θα δω μάλλον και την ταινία οπότε θα σας κανω σύντομα και μια σχετική ανάρτηση. Περιμένω και τις δικές σας γνώμες όσοι το έχετε διαβάσει :)

* Λατρεμένο βιβλίο το «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» της Harper Lee. Διαβάστε το, είμαι σίγουρη ότι θα σας γεμίσει τρυφερότητα, συγκίνηση αλλά και προβληματισμό.

Πηγή: [Βιβλίο] Όταν σκοτώνουν τα Κοτσύφια- Harper Lee — My Dreamland

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.